یکی بود یکی نبود

زیر گنبد کبود

خونه پدربزرگ

یه کرسی شکسته بود

زیرش آتیش

اون بالاش

یه مجمع وارفته بود

توی مجمع

وسطش

آجیل و دورش

انارو سیب گلاب و

همه جور تنقلات بود

شب یلدا

قصه ننه سرما

یا که مجنون

پی لیلی

یا که رستم توی چاهی

قصه وامق و عذری

یا که از کلیله دمنه

شعرای حافظ و سعدی

باباطاهر یا که خیام

قصه رستم و سهراب

یکی یکی

دوتا دوتا

یا که اون کرد شبستر

در پی اش

زال سپید مو

خلاصه از سر شب

تا دم صبح

همه پرتقال بودش

یا که انارا

با ولع

گوش میدادیم

به حرف بابا

نه غمی بود

نه کمی

اگه بود

قصه بودش

همدم کرسیه بودش

حسنی بودش رفیقم

مملی بودش شفیقم

نه بسیجی

نه سپاهی

همه نور بود

نه سیاهی

اما انگار

قصه ما

پر غصه

یهو آسمون

سیاه شد

یه دیو پلید گنده

که بودش

سیدِ هنده

توی دستاش

یکی ورد و یکی جادو

هم بودش یه دونه تیشه

اما نه تیشه فرهاد

اومدش کنار کرسی

بشکست، شکسته کرسی

شب یلدا

چه شبی شد

همه خونین

همه مالین

حسنی شدش بسیجی

مملی یه پا سپاهی

منم از بخت بدم

اسیر دیوه

توی زندون

رفیق همیشه رندون

اکبری رفیق سوم

که نبودش

پای کرسی

اون شب خونین یلدا

رفته بودش که بشه

یه پا مهندس

یا که دکتر

نمیدونم که کجا بود

شایدم که آمریکا بود

آخه اون رفیق ما بود

رفیق شفیق ما بود

آبده چارسنگ

یا که هفت سنگ

بعضی وقتا

نون بیار کباب ببر

یا که گرگم به هوا

بودش این بازی ما

عمو زنجیرباف

بله

زنجیر منو بافتی

بله

پشت کوه انداختی

بله

بابا اومده

چی چی آورده

والا چی بگم

با جیب سوراخ

چیزی نداره

پر از خالیه

نخودچی کیشمیش

جایی نداره

قصه ما که سر نرفت

کلاغه نشسته در نرفت

تونگو که اکبری

جسته بودش یه اصغری

اکبری شاه رو میخواس و

اصغری مشتی مصدق

این وسط یه احمدی

دم صبحا که میشد

داد میکشید

هوار و فریاد میکشید

"یا مرگ یا مصدق"

اما عصرا که میشد

شعارشم میشد عوض

"مصدق کله کدو سیاستش رفت لا پتو"

اینور زمین اونور زمین

ایرانیا شدن نگین

تیر میزدن ایرانی بود

توپ میزدن ایرانی بود

سرانجامش ویرانی بود

بخت بد ایرانی بود

اون بچه اونوره محل

که شد رفیق بی محل

رفیقی داشت مسعود نام

مسعود بودش ملا مرام

اون ملا رو رسوند به کام

اما کمی به چپ میزد

این ملا رو کردش ناکام

اما خودش جسته لگام

کنارشم

مریم ماه تابان

تو خواب میره به تهران

که داد فرمان آتش

تا دنیاشه بکامش

اون بچه اونوره محل

رفیق مسعود و میگم

اونیکه رفیق ما بود

رفیق شفیق ما بود

با ندای مشتی مسعود

حسنی رو با کلاشش

فرستادش زیارت

زیارت شهادت

تو نگو آغاز کاره

کی گفته دیو بیکاره

اون ملانیست بیعاره

آسد علی

همدستشم یه ماره

یهویی شدش یه رهبر

صادر کنه به هر ور

تکریتی ملا رفیق

یهوشدش یه نارفیق

زد بسرش هوار هوار

تا که کند خوزی شقیق

مملی هنوز به یادته

همونی که شد سپاهی

افتاد یهو به چاهی

رفته بودش بجنگه

تا که خدا نلنگه

دم دمای سحربودش

یا اول قمر بودش

ناگهان شنید صدایی

ندا نبود، نه نایی

نه چشمی و نه پایی

می شنیدش، ولی ندیدش

اتل متل، توتوله

مملی شده کوتوله

گاو حسن چه جوره

نه شیر داره نه پستون

شیرش رو ببر کردستون

یک زن کردی بستون

اسمشو بذار

ام قذی

دور کلاش قرمزی

آچینا ماچین

.........یه پاتو

آخ، مملی که پا نداره

آخ، مملی که نا نداره

قصه ما به سر نرفت

کلاغه نشسته درنرفت

Your skin glows like the cherry, blossoms beauty as the rose in the purest hope of spring.

My heart follows your heavenly voice and leaps like a love bird at the whisper of thy name.

The evening floats in on a great eagle wing.

I am comforted by your whispers that I carry into the twilight of moonbeams and hold next to my heart.

I am filled with hope that I may dry your tears of love.

As my eyes fall from moonlight, it reminds me of your love.

In the quiet, I listen for the last sigh of the day.

My heated breath leaps to the air.

I wait in the moonlight for your secret love so that we may go as one, lips to lips, in search of the magnificent lavender and mystical city of love.